Bazen hayatla aramda bir paravan var gibi hissediyorum. Kafamın içinde bir ben var. Öyle güzel, öyle akıllı, öyle mutlu, öyle bir yaşıyorki, öyle güzel insanlarla çevrelenmişki…
Sonra o paravan kalkıyor ve ben gerçekleri görüyorum. Kafamdaki bene hem çok yakın hemde bir o kadar uzak olduğumu görüyorum… Hayatı olmak istediklerim dışında oyalanarak geçiriyormuş gibi hissediyorum. Aslında oyalanmıyorum ama bir şekilde olmuyor, toparlayamıyorum.

Aslında ne istediğimi çok iyi biliyorum. Ama mesele, maalesef ki sadece neyi istediğini bilmekle bitmiyor.

Mesela ne iş yapmak istediğimi biliyorum. Ben yazar olmak istiyorum, daha çok konuşmak istiyorum (podcast). Ama bu alanda yaptıklarımın iş sayılmasının zamanı var (Ya da yaptıklarım hâlâ yeterince değer görmediği için beni destekleyen iki üç kişinin bana verdiği en büyük teselli bu.) İşin kötü kısmıda gerçekten zamanı varsa, ne kadar zamanı olduğunu bilmiyorum. Ve sırf bunu bilmediğim için bir gün sevdiğim işi yaparım umuduyla sevmediğim işleri geçici görme umuduma katlanıyorum. Ve bu yıllarıma, yaşamıma mâl oluyor.
Etrafımda tanıdığım, sevdiğim insanlardan bir kaçı dışında (sevgili arkadaşım Dilan ve erkek kardeşim) hiç kimsenin o istediğim işin işim olacağına inandığını düşünmüyorum. Bu arada mesele geriye kalanların hayallerime inanması değil, mesele onların bana inanmaması. Mesele onların ne hissettiğimle, kendimde neye inandığımla ilgilenmemeleri.
Mesela 83 bölüm podcast yapmışım, bir sürü yazı yazmışım, bir sürü içerik paylaşmışım sosyal medyada “Ya bu kız ne yapıyor? Ne yaşıyor? Ne hissediyor? Ne anlatıyor?” diye çoğu tanıdığım, çok yakınım bildiğim insanlar, oturup dinlemiyor, okumuyor.
Ya benim bir arkadaşım podcast yapacak ve ben bir bölümünü dahi dinlemeyeceğim?
Benim bir arkadaşım yazılar yazıcak ve ben açıp en azından birini bile okumayacağım?
Mümkün değil. Çünkü bir kere merak ederim… onu merak ederim… görmek isterim… onu anlamak isterim… hayallerine bir tuğlada ben koymak isterim…

Ya da mesela 27 yaşındayım. Toplumsal baskı şöyle bir kenarda dursun. Kafamın içinde yanıma, hayatıma, hayal ettiğim hayata yakıştırdığım, Nil Karaibrahimgil’in dediği gibi “Hep birbirimize halime kalacağımız. Hep birbirimizi doğuracağımız.” bir adama gerçekten denk gelecek miyim bilmiyorum. Ama aklımdaki adama bu zamana kadar denk gelemedim. Bunu şöyle bir yerden söylemiyorum; kafamdaki adamın birebir aynısını istiyorum demiyorum. Bunun kısmen mümkün olmayacağını biliyorum. Ama mümkün olacak kadarına denk gelmedim. Artık hayatımda “olmuş biri” olsun istiyorum.
Yaşama, kendi yoluna, bana gözünü dikip yürüyüp gideceğim bir yol arkadaşım olsun istiyorum.
Paçalarımdan tutup daha azına katlanmamı söyleyeni değilde, ellerimden tutup beni de önüne katıp göğe tırmanacağımıza inanan birini istiyorum.
İstemediğim şeyleri normalim yapmaya çalışanı değil, istemediğim şeylere el sallarken beni alkışlayanı istiyorum.
Benim kayıplarımın üstüne hayat kuranı değil, sadece kendi yaşamı üstüne hayat kuracak kadar erdemli birini istiyorum.
Kibriyle beni zehirleyeni değil, güçlü olup, gücünü bana karşı kullanmayacak kadar beni seveni istiyorum.
Kendi üstümdeki emeğimi kendi korkuları uğrunda feda eden bencil birini değilde, gerekirse birine zarar vermeden sıfırdan başlayacak cesarette olan birini istiyorum.
Hayallerime geçici hevesler gözüyle bakanı değil, onlara en az benim kadar inanan ve onları gerçekleştirmem yolunda etkili desteği sağlayacak, büyümeme yardımcı olabilecek büyüklükte birini istiyorum.
Değerlerime saygı duymayarak onları değiştirmek isteyeni değil, benim başkalığımı kabul edip, bana çok değer veren birini istiyorum.
Beni kendi konforlu alanında tutup büyümemi engelleyeni değil, benimle tüm konfor alanlarını terk edecek ama dünyayı yine de benim için konforlu bir yer haline getirmekle yanıp tutuşacak birini istiyorum.
Benim için yapması gerekenleri tüketmeye çalışanı değil, benim için daima yapacak bir şeyleri olanı istiyorum.
Sevginin ne demek olduğunu bilmeyeni değil, sevgiyi benimle hissedeni, hissettiği sevgiyi bana da hissettirebileni istiyorum.
Özlemleri gerekçelere takıp tüketeni değil, istediğinde ve istediğimde yanımda olabilecek zamanı ve mekanı yaratan birini istiyorum.
Hiçbir önceliği olmamasına rağmen beni bir türlü önceliği yapamayanı değil, beni daima önceliği yapabilecek olanı istiyorum.
Çabaladığını söyleyip yerinde tüm aynılığı ile sayanı değil, benimle olmayı göze alacak birini istiyorum.
Hayatla oyalananı değil, bu hayatı beraber yaşayabileceğim birini istiyorum.
Birbirimizi doğurmamızın mümkün olduğu, hep birbirimize gebe kalacağımız o “olmuş adamı” istiyorum.

Böyle sevilmeyi hak ediyorum. Herkes kadar hak ediyorum. Ve isteklerimi fazla değil, gerekli görüyorum. Ayrıca böyle birini istemeye mecbur hissetmiyorum. Birini toplum artık istiyor diye istemiyorum (öyle olsa kötü alternatifler çok…) İçim istiyor, kalbim istiyor, ruhum istiyor. Ve biliyorum “benim aradığımda beni arıyor…” Bunu bilsemde, bazen yine kafamın içi çok uzağımda gibi hissetmekten kendimi alıkoyamıyorum.

Ya da mesela yine 27 yaşındayım. Bu zamana kadar çok ilginçtir ki hayatımın çoğu döneminden bana hep bir arkadaşım kalmıştır. Liseden bir arkadaşım benimle 27 yaşıma kadar gelmiştir, üniversite sınavına hazırlanırken dershaneden bir arkadaşım benimle 27 yaşıma kadar gelmiştir, üniversiten bir arkadaşım benimle 27 yaşıma gelmiştir, yıllardır çalıştığım şirketten yine sadece bir arkadaşım gelmiştir benimle… Ama bu bir kişilerin yanında, bulunduğum her yerde çokça arkadaş edinen biriyim. Ama hep sonradan anlarım ki genelde çoğuyla aramda hep bir bağ eksik kalır. Hatta zamanla yanıma aldıklarımla aramdaki bağda zayıflar.
Yanıma kalan her dostumu sevsemde. Bir şekilde gerçek bir dosta ihtiyaç duyduğum günlerim de olmuyor değil.
Beraber, kendimizi kısıtlamadan eğlenebileceğimiz, istediğimizde görüşebileceğimiz hatta sıklıkla görüşebileceğimiz, birbirimizin hayatında önemli olduğumuzu çok iyi bildiğimiz, birbirimizi kaybetmekten korktuğumuz, birbirimizi boş zamanlarımızı doldurmak için değilde gerçekten birbirimizi görmek için zaman ayırdığımız bir dostum olsun istiyorum.
Şaka gibi geliyor ama 27 yaşımda içten bir dostun hayalini kuruyorum… Ve bunun hayali senelerdir kuruyorum.
Ama var arkadaşlarım, dostlarım. Yok değil. Fakat kimiyle aramda şehirler, kimiyle aramda sınırlı bir bağ ve kimiyleyse zayıflayan bağlarımız var.
Ama ben birazda birbirimizin hayatına sadece dijital ekranlardan eşlik etmediğimiz, yüz yüze görüşmediğimiz uzun yılların sonunda bir kaç gün görüşerek yetinmediğimiz bir dost istiyorum. (Böyle olan dostluklarımda sağlam ve güzel. Fakat ben bazen dostlarıma ihtiyaç duyduğumda artık aramak değil, kapısını çalmak istiyorum. Ya da ben ona ihtiyaç duyduğum için arayıp anlatmayayımda yüz yüze baktığımızda gözümde hüznümü, neşemi o bulsun istiyorum.) Aslında ben birbirimizin arka mahallesinde otururken birbirimize zaman ayırmayı yeterince isteyecek kadar güçlü bağlar istiyorum. Yoksa uzaklardaki dostada kabülüm ama dostlarımı daha fazla görmek istiyorum.

Ya da mesela tüm bunların dışında ben artık kendime ait bir hayat kurmak istiyorum. Anahtarının bir tek bende olduğu, akşam rutinime kimsenin müdahale edemediği, başkalarının sorumluluklarının hayatıma çoğunlukla bulaşmadığı, kendimle bir hayat istiyorum. Ama şartlar ve koşullar para kazansamda her zaman uygun olmuyor. Hayatta neye öncelik vereceğimi her zaman bilemiyorum. Bugüne öncelik verip geleceği garanti altına mı almamalıyım, yoksa geleceği garanti alıp huzurumdan, isteklerimden mi ödün vermeliyim, bilmiyorum.
İşte çoğunlukla geleceği tercih ediyor ve bugünlerimden çokta memnun olmayarak yaşıyorum.
Yani aslında ben o paravan kalkmadan önce ben hep bugünü seçiyorum. Bugünden memnun olmaya çalışıyorum…

Bazen o kadar umutsuz oluyorum ki öleceğim diye korkuyorum. Bu yazıyı yazarken biraz ara vermiştim. O arada satın almam gereken bir kaç şeyi sipariş ederken uygulamaya kart bilgilerimi girdim ve kartın geçerlilik tarihi olan 2031’i gördüm. “Kim bilir o kadar yaşayacak mıyım?” diye sorguladım. Şimdi buraya yazarken sorgulayabiliyorum ki bu soruyu kendime sorarken aslında ne istedim? Ne düşündüm? O tarihe ve daha fazlasına kadar yaşamayı mı? Yoksa isteklerime, hayallerime, beklentilerime, kendime bu kadar uzak hissettiğim için yaşamamayı mı? Bu soru hissettiğim yüklerden arındırdı mı beni? Ya da sadece endişe mi ettim? O istediğim bene yaklaşmak için ne kadar zamanım kaldığını mı merak ettim? Ölmekten korkmuyorum. Sadece istediğim hayata ulaşamadan yılların geçmesinden korkuyorum. Paravanın arkasındaki hayatın gerçekliğim olarak kalmasından korkuyorum. Ne istediğimi bile bile istemediklerimi sürdürmekten korkuyorum.

Sevgili okuyucu yazılarımı beğeniyorsan ücretsiz bir şekilde topluluğumuza katılabilirsin. Seni aramızda görmekten mutluluk duyarım. Sevgiler…

• Podcastlerimi dinlemek için; Spotify | Youtube | ApplePodcast

• Instagram içeriklerim için tıklayınız.

Başarısızlık kavramı hayatın hangi yönünde karşıma çıkarsa çıksın beni önce üzmüştür ama en sonunda hep o başarısızlığın beni değiştirdiğini, geliştirdiğini görmüşümdür.

Başarısız bir yemek, daha iyi yemek yapmamı sağlamıştır.
Başarısız bir iş, daha iyi iş yapmamı sağlamıştır.
Başarısız bir yazı, daha iyi yazılar yazmamı sağlamıştır.
Ve başarısız bir ilişki, daha iyi ilişkiler kurmamı sağlamıştır.

Çünkü insanı en çok başarısızlıkları eğitir. Bir şeyi, tabiri caizse beceremediğimizde ve o konuda “tatmin” olduğumuz bir noktaya gelmeyi arzuladığımızda ilk baktığımız yer başarısızlıklarımız oluyor. Yani aslında “neyi kesinlikle yapmayacağımıza ve neyi kesinlikle yapmamız gerektiğine” başarısızlıklarımıza bakarak karar verebiliyoruz.

Mesela başarısız bir ilişkiden sonra o ilişki bittiğinde, insan önüne bakmaya başladığında elinde gizli bir liste tutmaya başlıyor. O listeye -Böyle biri olsun. Şunları şunları yapan biri olsun. Bunları yapan biriyse asla olmasın, gibi maddeler ekliyor. Ve listenin son maddesine büyük harflerle “KİMSENİN BANA SAYGISIZLIK YAPMASINA İZİN VERMEYECEĞİM” yazıyor.-

Sonra bir gün o insan, bu listeyi kullanarak yeni bir ilişkiye başlıyor. Ve bir müddet sonra bu ilişki de başarısızlıkla sonuçlanıyor. Bu defa o insan, anlamak için bir şeyleri yine başarısızlıklarına bakıyor ve heybesine farklı başarısızlıklar eklemekle birlikte bir bakıyor ki önceki başarısızlıkları kendisini tekrar ediyor. Başkasının saygısızlığı sandığı şeyin aslında başkası için kendine yaptığı saygısızlıklar olduğunu görüyor. Bu defa o listeye büyük harflerle şunu ekliyor “KİMSE İÇİN KENDİME SAYGISIZLIK ETMEYECEĞİM.”

Bunu yazıyor yazmasına ama kendine bir başkası için yaptığı saygısızlığı bir türlü aşamıyor. Aynaya bakınca hatırlıyor, yatınca hatırlıyor, kalkınca tekrar hatırlıyor…Bunu nasıl yapabildiğini bir türlü anlayamıyor. Düşünüyor, düşünüyor… Annesini düşünüyor, babasını düşünüyor, gördüğü tüm ilişkileri düşünüyor. Sonra bir anda anlıyor ki öğrendiği çok büyük bir yanlış var; birine katlanmak, birinin değişeceğini umarak kendini, küçültmek suretiyle değiştirmek, birini değiştiremediğin için kendine olan saygını kaybedecek küçük, büyük davranışlar sergilemek bir ilişkiyi devam ettireceğini sandığı tek şeymiş. Nerden bilsin ki, böyle öğrenmiş; birini kendime olan saygımı kaybedecek kadar tolere edersem işte ancak o zaman “biz” oluruz, ancak o zaman o istediğim gibi olur.

Ama bu öğretinin doğru olmadığını kendine yaptığı saygısızlıkların ağırlığıyla anlıyor. Ve şunu da anlıyor; en ağır başarısızlık kendine olan saygını göz göre göre kaybederken, bunu durdurmamaktır.

Yani ben diyorum ki; birinin istediğimiz başka bir versiyonuna dönüşmesinin bedeli, bizim kendimizden memnun olmadığımız bir versiyonumuza dönüşmemiz mi? Peki siz hiç bu bedele değen birini gördünüz mü? Ya da siz hiç, onun için değişirken sizin için değişmeyi göze alabilecek birini gördünüz mü?

Göremezsiniz… Çünkü kendisi için kendinizi hiç ettiğiniz herkes sizden daha fazla tolerasyon bekler.

Bu yüzden bazı başarısızlıklar iyi ki var. Her ne kadar biri için kendimize yaptığımız saygısızlığı bir türlü unutamasak da, belki de en çok onları unutamadığımız için bir daha aynı saygısızlıkların tekrarına müsaade etmeyecek bir bize sahip oluyoruz.
Bazı başarısızlıklar standardımızı belirler, bazı başarısızlıklar nerede duracağımızı belirler, bazı başarısızlıklar sürekli hatırlanır ve ancak tekrarlanmayınca unutulur…

Sevgili okuyucu yazılarımı beğeniyorsan ücretsiz bir şekilde topluluğumuza katılabilirsin. Seni aramızda görmekten mutluluk duyarım. Sevgiler…

• Podcastlerimi dinlemek için; Spotify | Youtube | ApplePodcast

• Instagram içeriklerim için tıklayınız.

Uzun süredir hayatımın çok enteresan bir dönemini yaşıyorum. Bazı yüklerimden, sorunlarımdan, streslerimden ve yanlışlarımdan arındığım bir dönem bu. Ama aynı zamanda, geride bıraktıklarımın yerini bambaşka sorunların ve bambaşka güzelliklerin aldığı bir dönem. Ve ben artık bu yönüyle hayatı, İngiliz Kır Dansına benzetiyorum. Elimden tutan duygular sürekli el değiştiriyor… Bu danstan çoğunlukla keyif almasamda, artık yaşamanın bu dansa karşılık geldiğini usulca kabul ediyorum.

Önce bir silüet uzatıyor bana elini - daha önce hiçbir insanın uzatmadığı gibi - tam olarak ne vadediyor anlamıyorum, dans işte bende çok sorgulamıyorum, esasında zaten o dans pistinde olmam gerektiğini hissediyorum hatta o piste çıkmak zorunda olduğumu biliyorum ve o dansa kalkıyorum. Başta hiçbir sorun yok eğleniyorum. Sonra yavaş yavaş o silüetin ne vadettiğini anlıyorum, vadettiklerini yaşıyorum, hatta artık gerçekten keyif almaya bile başlıyorum ama tam kendimi o piste, o silüete ait hissetmeye başlamışken hooop başka bir silüet tutuyor ellerimi.

Ve ben dansa onunla devam etmek zorunda kalıyorum. Ama bunu hiç istemiyorum… İlk silüetle yola devam etmek isteyen yanıma karşı koyamıyor ve ikinci silüete nazikçe oynamak istemediğimi, mutlaka bir karışıklık olduğunu anlatmaya çalışıyorum. İkinci silüet, ısrarla bu dansın zaten karışıklık zannettiğim şey olduğunu söylüyor. Onu anlayamıyorum çünkü ben bu dansa, dansa kalkmayı kabul ettiklerimle devam etmek istiyorum. O beni dansta kalmaya ikna etmeye çalışırken ben, ilk silüete göz ucuyla bakıyorum ve onun el değiştirmekten epey memnun olduğunu görüyorum. Mecburen sürdürdüğüm dansa artık öfkeyle, hırsla devam ederken ve tam ikinci silüete alışmaya ikna olmuşken hooop birden bambaşka bir silüet tutuyor ellerimi.

Ben “Yeter” diye bağırmak isterken, üçüncü silüet bunu hissetmiş gibi bir espri patlatıyor ve ben kendimi gülmekten alamıyorum. O kadar eğleniyorum ki, o kadar eğleniyorum ki “iyi ki bu dans karışıklık zannettiğim şeymiş” diyorum. Ağzımı açıp üçüncü silüete tam teşekkür edecekken hooop birinci silüet tekrar tutuyor ellerimi…

Ona o kadar öfkeleniyorum ki; beni dansa kaldırdığı, beni başka silüetlere kaptırdığı, beni o çok keyif aldığım üçüncü silüetten ayırdığı yetmezmiş gibi şimdi bir de dördüncü silüetin kollarına ansızın bırakıveriyor…

Ve ben bir yerden sonra artık müziğin asla kesilmeyeceğini, müzik kesilmeden pistten inemeyeceğimi çünkü inersem bunun yaşamamayı seçmek demek olduğunu, tüm bunlar yetmezmiş gibi bu silüetlerin çeşitliliğinin hiç bitmeyeceğini, her defasında beni daha çok şaşırtan, daha çok eğlendiren, daha çok canımı yakan bir silüete mutlaka denk geleceğini öğreniyorum. Ama yine de her yeni silüetle birlikte sanki bunları hiç öğrenmemiş gibi hissediyorum. Bu yüzden iyi silüetlerle hiç vedalaşmayacak, kötülerle hiç ayrılmayacağım sanıyorum…
Ben anladım ki bu dansa ayak uydurmak çok zor, bu dansa ait hissetmek çok zor, bu dansta güvende olduğunu zannetmek çok zor, bu dansta mutlu olduğuna inanmak çok zor, bu dansta acı çektiğine inanmak çok zor…

İşte hayatta tıpkı böyle: Bir mutluluktan başka bir mutluluğun kollarına, bir acıdan başka bir acının kollarına, hatta bazen bir mutluluktan bir acının, bir acıdan bir mutluluğun kollarına savruluyorsun. Hayat durmadan şekil değiştiriyor. Hep aynı şeye üzülemiyorsun, hep aynı şeye sevinemiyorsun… Bu yüzden umarım dans etmeyi seviyorsundur. Eğer sevmiyorsan da bir gün sevebilmenin bir yolunu mutlaka bulmalısın. Çünkü galiba mesele iyi bir silüete denk gelmek değil; müzik değiştiğinde, partner değiştiğinde, ritim bozulduğunda bile pistte kalabilmek… Çünkü unutma, o pistin adı yaşam…

Sevgili okuyucu yazılarımı beğeniyorsan ücretsiz bir şekilde topluluğumuza katılabilirsin. Seni aramızda görmekten mutluluk duyarım. Sevgiler…

• Podcastlerimi dinlemek için; Spotify | Youtube | ApplePodcast

• Instagram içeriklerim için tıklayınız.

Keşke bir deftere yazdığım ilk satırların ne olduğunu hatırlayabilsem.
Keşke ilk hangi derdimin ruhumu tanımadığım bir deftere emanet ettiğini hatırlayabilsem.

İşte ben yazmayı bu yüzden seviyorum; neden yazıyorum diye yazıya başladım ve birden dışarıya hiç merak etmediğim sorular çıktı… Gerçekten de acaba ben ilk ne yazdım? İlk ne işe yaradı da ben yazmaya devam ettim? Bilmiyorum… Hatırlamıyorum… Hatırlasamda hayatımda muhtemelen hiçbir şey değişmeyecek ama en azından bir şeylerin daha net bir anlamı olurdu.
Neyse ilk ne hissettiğimi bir kenara bırakıp uzun süredir ne hissederek yazdığımı anlatmak istiyorum.

Yazmak çoğu zaman benim için bir tür arınma gibi oldu. Sanki yazıyorum ve yazdığım şeyi kafamın içerisinden başka bir yere taşıyabiliyorum. Yani o an yazmama sebep olan meseleyi kendimden uzaklaştırıp ona dışarıdan bakabiliyorum. Bunun farkına geçen yıllarda şu şekilde varmıştım. Bir konu canımı sıkmış ve onun üzerine yazmışım hatta o kadar yazmışım ki sorunu anlamışım, çözümü tahayyül etmişim. Yani cümlelerin aralarına meselenin kilit noktalarını yazmışım. Yazdığım yazıyı üzerinden yıllar geçtikten sonra tekrar okuyunca, o gün oraya yazdıklarımın geçmişteki benim anlamasının, gerçekten idrak etmesinin hiç olanağı yoktu. Hatta kendi yazdığım yazıyı okuyunca hiç unutmuyorum “Bunu o gün nasıl anlamış olabilirim? Çünkü bu benim henüz yeni anlayabildiğim bir şey…” diye söylemiştim. Yani aslında ben yazarken başka birisi olabiliyorum. Kendi meseleme bir yabancı gibi yaklaşabiliyor, ne hissettiğimi gerçekten anlayabiliyor, kendime yardımcı olabilecek önerilerde bulunabiliyorum (O öneriler bazen işe yaramasada çünkü her zaman çözüm aramasakta bunu yapabiliyorum.)

Yani birincisi; yazıyorum çünkü yazmak düşüncelerimi kafamın içerisinden başka bir yere taşımama olanak sağlıyor.

Bir diğer yazma nedenim, ben yazdıkça her şey olabiliyorum. Ben yazarken ben oluyorum, sen oluyorum, öteki oluyorum. Bir gün anne oluyorum, başka bir gün baba, çoğunlukla bir çocuk oluyorum. Bazen komşu oluyorum, bazen bir bakkal. Ben yazarken herkes oluyorum. İsmim değişiyor, acılarım artıyor, gözlerim açılıyor. Ben yazarken ses oluyorum. Yankı oluyorum. İz oluyorum. Ben yazdıkça bir adım oluyorum. O adımlar beni bir yol yapıyor. O yollar beni bilmediğim sokaklara götürüyor. O bilinmez sokaklar beni içine doğmadığım, içinde yaşamadığım evlere götürüyor. Ben yazarken içinde yaşamadığım evlere misafir oluyorum. O evlerde acılar içiyorum, karnımı farkındalıklarla doyuruyorum. Ev sahiplerinin gözyaşlarıyla yıkadığı yastıklarda uyuyorum. Ben yazarken her şey oluyorum.

Yani ikincisi; ben yazarken herkes oluyorum.

Bir diğer yazma nedenim, ben yazdıkça aklım ve kalbim elele tutuşuyor ve “keşke daha çok yazsan” diye bağırıyor. Çünkü ancak yazdıkça çoğalıyor, yine ancak yazdıkça eksilebiliyorum.

Yani üçüncüsü; yazıyorum çünkü yazmayı çok seviyorum.

Ama son zamanlarda en çok iz bırakmak için yazıyorum.
Dokunmak için hiç bilmediğim kalplere…
Belki bir acıyı, bir deneyimi hiç tanımadığım birinin en ihtiyaç duyduğu şekilde ifade edebilmek için yazıyorum.

Yani sonuncusu; yazıyorum çünkü bu dünyada gerçek bir iz bırakmak istiyorum. Yazıyorum çünkü, yazar olmak istiyorum.

Sen yazıyor musun?

Belki bir deftere, belki telefonunun notlar kısmına, belki de hiç kimsenin okumayacağı sayfalara...

Peki neden yazıyorsun?

Eğer sen de yazıyorsan, neden yazdığını yorumlarda benimle paylaşabilirsin.

Yazılarımı beğeniyorsan ücretsiz bir şekilde abone olabilirsin.

• Podcastlerimi dinlemek için; Spotify | Youtube | ApplePodcast

• Instagram içeriklerim için tıklayınız.

Annem bedenindeki ağrılardan dem vura vura karşımdaki koltuğa otururken ben, ayrılığın ikinci ayının, ihanetin ilk haftasının ağırlığıyla boş duvarı seyre dalmıştım. Ayrılığın bir insanın canını ne kadar yakabileceğini, hatta sevenin sevdiğine en fazla ne kadar kıyabileceğini düşünürken ve bu sorulara bir cevap bulamadığım için kafamı duvardan duvara belki çalışır diye vurmak isterken, annem içimde esen fırtınadan bihaber, büyük bir gürültüyle karşımdaki koltuğa oturmuş, boş boş duvarı izleyen hâlime hiç aldırmamış, o hâlimi hiç sorgulamamış ve büyük bir kayıtsızlıkla ona bir kahve hazırlamamı söylemişti. Otomatik pilotta yerimden kalktım ve makineye kahveyi koyup tezgâhın başında beklemeye başladım. Gözlerim kendisine dalacak yeni bir boşluk ararken, birden tezgâhın köşesindeki gümüş tepsiye yansıyan suretime denk geldim. İçimden kendimi tebrik ettim; neticede gözlerimde dalmak için ideal bir boşluktu…

O ideal boşluğa uzun uzun baktım, mutsuzum belli, acıyor canım çok belli… Sonra hayret ettim, bu tepsi bile mutsuzluğumu görüyor ve yansıtabiliyorken, annemi bana bu kadar kör yapan tam olarak neydi? Başımı iki yana küçümser bir gülücükle sallıyor ve bu soruyu her zamanki gibi geçiştiriyorum. Kahvenin hazır olduğunu, annemin kulağıma ilişen sihirli kelimesiyle daldığım boşluktan çıkarken fark ediyorum. Kahveyi fincana boşaltırken anneme, “Seni duyamıyorum anne, bekle geliyorum.” diye sesleniyorum.

“Sabahtan beri boşuna mı konuşuyorum kızım?” diye söylendi.

Cevap vermedim. Çünkü konuştuğunu ağzından “ayrılık” sözcüğü çıkana kadar fark edememiştim.

Salona gelip kahveyi sehpanın üstüne bıraktım ve “Kim ayrılmış?” diye sordum.

“Şu bizim Sevim’in kızı yok mu, İlknur.”

“Boşanmış demek istedin galiba?”

“Evet. Bu nesil pek bir şımarık. Hiçbir şeye katlanamıyorlar.”

“Anne, ne şımarıklığı Allah aşkına? İlknur boşanmak istiyor diye bu adam, kızın iş yerine içeride müşteriler de varken zarar vermedi mi? Kız hâlâ dükkânı eski hâline getiremedi, üstüne bir sürü müşterisini kaybetti. Adamın korkusundan kız yanında biri olmadan hiçbir yere gidemiyordu.”

“Tamam kızım, adam seviyor işte. Sinirlenmiş, yapmış bir hata. Erkek kısmı böyledir. Ayrılığı hazmedemezler.”

“Erkeklerin ayrılığı hazmedememeleri, yaptıkları her kötü eylemi meşrulaştırıyor mu anne?”

Annem cevap vermeyip elinin tersiyle sorumu bir kenara fırlatır gibi yaptı. Hep böyle yapardı; bildikleri, gerçeklerle karşı karşıya geldiğinde ne düşüneceğini bilmez ve hakkını daima tanıdık olan bilgiden yana kullanırdı.

O susunca ben devam ettim.

“Ayrıca, insan sevdiği birine zarar veremez anne. Bu yüzden verdiği zarar sevgiden değil.”

“Kıza bir zarar vermemiş.”

“İnsan sevdiği birinin canına, malına, işine, onun olan hiçbir şeye kıyamaz ve zarar veremez anne! Kaldı ki malına verdiği zararla aslında kızı tehdit ediyor ‘Bu, buraya verdiğim zarar; sana da aynını yapabilirim.’ diyor. Bununlada kalmıyor ‘Benden sonra da sana rahat bir hayat yok.’ diyor. Kızın özgürlüğüne, sosyal hayatına, maddi gücüne zarar veriyor.”

Bu cümleler kontrolüm dışında çıkıvermişti ağzımdan. Çalışmıyor diye duvara vurmak istediğim kafam çalışıyormuş da, konduramıyormuş. Meselemdeki özne ben olunca, sevdiğim ve bir zamanlar tarafından sevildiğimi düşündüğüm birine bana yaptığı kötülüğü yakıştıramayıp saf gibi “sevenin, sevdiğine en fazla ne kadar kıyabileceğini” sorgulamıştım. Bu sorunun cevabı çok netti; seven sevdiğine hiç kıyamazdı ve bunun bir ölçüsü yoktu.

“Neyse ne işte kızım. Boşanmış, bitmiş gitmiş.”

“Evet anne, bitmiş gitmiş. Ama sen bu meseleyi konuşurken veya düşünürken kızı şımarıklıkla veya birine katlanamamakla suçlamadan önce birkaç kez daha düşün.”

“Kızım ben niye düşüneyim? Annesinin cümleleri bunlar. O düşünsün.”

“Annesinin mi?” Birden öfkelendim ve sesimin tonunu farkında olmadan yükselterek, “İlknur’u daha geçen gün gördüm. Kızın üzgün olduğu, yaşadıklarını hâlâ hazmedemediği bin kilometre öteden belli oluyor. Oturdum konuştum kızla, ‘Çocuklarım için ayrılmak zorundaydım.’ diyor. Hem kim ister ki yedi senelik evliliğini bitirmeyi? O da istemiyor. Kim ister sevdiği birini bırakıp gitmeyi? O da istemiyor. Ama adam zarar veriyormuş, düzelmiyormuş, sağlıklı değilmiş anne. Annesi nasıl böyle şeyler söyleyebilir? Annesi nasıl göremiyor kızını? Aynı evde yaşamıyorlar mı? Kızın her gece ağladığını nasıl göremiyor, nasıl anlayamıyor?”

Kontrolüm dışında ağlamaya başlamış ve meseleyi farkında olmadan kişiselleştirmiştim. Annem kahve fincanını şaşkınlıkla sehpaya bırakıp bana bakakalmıştı. Onun bakışlarına aldırmayarak gözyaşlarımı silip devam ettim.

“Gerçi ben neye şaşırıyorum ki? Siz anneler hep böylesiniz. Görmüyorsunuz çocuklarınızı. Onların sorunlarıyla uğraşmak istemiyorsunuz. Çünkü onların sorunlarının size sorun olmasından korkuyorsunuz. Bu yüzden gözlerinizi hiçbir zaman çocuklarınızın hüzünlü yanına dikmiyorsunuz. Hatta sadece kendiniz değil, bizim de bakışlarımızı o hüzne dikmememizi istiyorsunuz. Çünkü bir hüzne kapılıp size sorun çıkarmaktansa sahip olduklarımıza katlanmamız daha makul geliyor.”

Ben nihayet susmuş ama bu defada içli içli ağlamaya başlamıştım. Annem şaşkınlıkla, “Tamam kızım sakin ol. Bir daha da İlknur’la konuşma bu konuları. Belli ki seni çok etkilemiş yaşadıkları.” dedi.

Tam şu an anneme çok fazla şey söyleyebilirdim. Mesela, “Aklına neden o annelerden biri olduğun ihtimali gelmiyor?” diye sorabilirdim. Ve o da karşılığında bana, “Senin üzüldüğün bir şey mi var ki, ben görmüyorum?” diye sorabilirdi. Böylelikle mesele, çözülmesi daha zor bir denkleme dönüştürülebilirdi. Çünkü anneme bir insan olduğumdan, her ne kadar onaylamasa da bir sevme kapasitem olduğundan ve bu kapasiteyi tabii ki kullandığımdan, çünkü kalbimin kiminle evleneceğini bilmediğinden ve sevmek için evlenmeyi bekleyemediğinden ve günün sonunda hayal kırıklığına uğradığından ama evlensem dahi o kalbin kırılma ihtimalinin hep olduğundan hiçbir şekilde bahsedemeyecektim. Bu yüzden onun beni anlamaması veya anlamaya da çalışmaması canımı yaksa da her zaman işime geldi. Ama meselenin en özünde bana asıl acı veren onun beni anlamamasıda değildi, bizim birbirimizi anlamaktan çok uzak oluşumuzdu.

Bu yüzden gözyaşlarımı silip “Haklısın anne!” diyerek odama geçtim. Ve içimden birkaç kez tekrarladım.
“Haklısın anne!”
“Haklısın anne!”
“Haklısın anne!”

İlişkiler güven duygusu üzerine kurulmalıyken biz kadınlar neden güveni her defasında en sona bırakıyoruz? Ve neden, güvenin oluşması için defalarca güvenimizin zedelenmesine müsaade ediyoruz?

Yazıya bu cümleyle başladım çünkü izlediğim her “mutlu sonlu”, “ideal erkekli” romantik dizi/filmlerinin sonunda, hissettiğim bir duygu, Off Campus’ü izlerken yine damağıma takılı kaldı; “Güven ne mühim ve ne öncelikli bir mesele…”

Öncelikle açıkçası diziyi pek derin bulmamakla birlikte gerçek hayatta pek rastlayamadığımız erkek tiplemelerine bayıldığımı itiraf etmeliyim.

“Garrett Graham, bir hayal ürünü olduğun çok belli…”

Gerçek hayatta erkekler çok aceleci ve kadınlar terk edilmek, tercih edilmemek konusunda fazla hassas. Bu yüzden erkeklerin aceleciliği, kadınların ortamın
-ilişkinin- güvenliğinden emin olmadan bir ilişkiye başlamalarına ve o ilişki içinde henüz istemedikleri birçok şeyi yapmalarına neden oluyor.

Wells’in, Garrett’a karşı duyduğu güveni kendi kalbimin bir köşesinde ben de hissettim. Derin bulmadığım bu diziyi sevme nedenim de tam olarak bu “gerçek hayatta bulunamayacak o güveni içimde hissettirdi.” Ve sadece bunu hissettirmekle kalmadı bunun ne kadar önemli olduğunu da hatırlattı.

Evet, gerçek hayatta belki büsbütün bir Garrett Graham bulmak mümkün değildir ama eğer bir ilişki yaşamayı tercih ediyorsak “güveni aramak” doğaldır ve onu bulmak mümkündür (Umarım bunu dizinin etkisinde kalarak yazmamışımdır.). En azından güveni bir seçenek gibi görmenin hakkımız olduğunu düşünüyor ve bunu sunamayacak olana, sunmayı reddedene, o kadar beklemek istemeyene “bay bay” demenin hakkımız olduğunu tekrar hatırlatmak istedim.

Peki Tam Olarak Nasıl Bir Güvenden Bahsediyorum…

Birinden sana bir zarar gelmeyeceğini bilmek. Birini, ondan korkmadan, onu kaybetmekten korkmadan, onunla olmak bir bedel ödemek gibi hissettirmeden, kendin gibi, kendi zamanlamanla, kendi istediklerinle hareket ederek sevebilmek.

Ben, Garrett Graham’ın, Wells’nin istediği yerde, istediği şekilde var olmasına hatta Wells’nin isteklerinin de ötesinde onun için daha güvenli olanı, kendi istek ve arzularının önünde tutmasını sevdim. Kendisinin ne hissettiği, ne istediği Wells’nin “güvende hissetmesinden” daha önemli olmadı. Birini sevmek gerçekten de böyle bir şey; onun nasıl hissettiğinin, nasıl hissedeceğinin senin isteklerinden, hislerinden daha önemli olduğunu bilmek.

Garrett Graham’ın formasındaki 44’ü verilmek istenen “güven” mesajına yormak melek sayılarına olan inancımı ifşa edebilir, kaldı ki bu benim için bir sorun teşkil etmeyebilir…
444 “güvendesin” der. Senarist de belki bize Wells’nin, Garrett Graham ile güvende olacağı mesajını vermiştir bilmiyorum veya kendi inancımla uyduruyorum.

Ama benim belki uydurduğum belki inandığım güven mesajına geri dönecek olursam; Wells’i gerçekten de Garrett Graham ile güvende değil miydi? Öyle ki kendisini, kendi duygularından ve davranışlarından bile koruyan bir adamla birlikte oldu.

Wells çok zor bir duygu yaşarken “iyi” olduğuna dair bir yalan söylüyor ve Garrett Graham, sevdiği kadına kendisine yalan söylediği için değil, iyi olduğuna dair yalan söylediği için kızıyor…
Bu sahneyi izlerken karakterin bir hayal ürünü olduğuyla tekrar tekrar yüzleştim. Çünkü gerçek hayatta, özellikle toksik bir ilişkide, mesele “Bana yalan söylüyorsun!” gerçekliğine indirgenir, kişiselleştirilir, karşı tarafın meselesine itinayla gölge düşürülür ve konu tabii ki hiçbir zaman yalnızca onun duyguları olamaz. Çünkü gerçek hayatta bir kısım erkek, kadınları sevmeyi pek beceremiyor. Bu yüzden onların bir kadını önemsemesi, iyiliğini düşünmesi önce kendi önemlilik ve iyi hissetme hallerinden geçer.

Yani dikkatli olun kızlar, Garrett Graham bir hayal ürünü olabilir. Ama bana bu dizinin hatırlattığı şey şu oldu: Güven bir hayal ürünü değil. Bir ilişkide sevgi kadar güveni de istemek, beklemek ve aramak fazla bir şey talep etmek değildir. Belki de asıl mesele, bize sunulan her ilişkiye razı olmak yerine, kendimizi güvende hissettiğimiz ilişkilere evet demeyi öğrenmektir.

Ama o mikrofon sonrasında bana uzatılsa derdim ki “İnsanlık evrenin ilk var olduğu anı, milyarlarca ışık yılı ötesini net fotoğraflarla izledi ama ataerkil sistem savunucularından birini dahi kaybedemedi…”

27 yaşında bir kadın olarak hayatım daima “sorumlu” hissetmekle geçti.

Hayatım boyunca bana öğretilen şey şuydu: Bir kadın yalnızca kendisinden sorumlu değildir. Başkalarının bakışlarından, ailesinin namusundan, erkeklerin davranışlarından, evin düzeninden, ilişkilerin devamından da sorumludur…

Bu yüzden bir kadın olmanın şüphesiz en kötü yanı, sana ait olmayan davranışlardan, olaylardan, kişilerden, sevgilerden, nefretlerden, kavramlardan sorumlu hissetmektir.

Ve bir kadın olmanın şüphesiz en kötü ikinci yanı, sana ait olan sorumluluklardan “aşırı derecede sorumlu” hissetmektir.

11 yaşlarındayım, bakkala gidiyorum. Üstümde dar, kot bir pantolon var (o zamanlar dar kotlar moda), annem acele etmemi söylediği için ve ayakkabımın bağcıklarını bağlayacak zamanım olmadığı için annemin hafif topuklu ayakkabılarını giyinerek bir kaç bina ötedeki bakkala doğru yürümeye başladım.
Ve attığım her bir adımla gitgide kendimden utanmaya başladım.
Hayır, annemin topuklu ayakkabılarını giyindiğim için değil; giyindiğim kot pantolon vücut hatlarımı belli ettiği ve topuklu ayakkabılarında bunda hatırı sayılır bir payı olduğunu düşündüğüm için. Ve vücudumun belli olmasından, birilerinin bana, özellikle kalçama bakacak olma ihtimalinden utandım.
İşte daha 11 yaşımda bir şekilde öğrenmişim “başkalarının bana olan bakışlarından ben sorumluydum.” Bir çocuk olarak, bir insan olarak başkalarının bana bakmaması için kendimi sınırlamayı zamanla alışkanlık haline getirdim. Ve işte dar kotlardan ilk o gün nefret ettim.
(Tabii şimdilerde giyinebiliyorum. Çünkü bana ait olmayan sorumluluklardan nefret etmek ve onları üstlenmek yerine onları reddetmem gerektiğini artık öğrendim.)

Yavaş yavaş büyüyorum ve büyürken ailemin nasihatlerine bir kız çocuğu olarak fazlasıyla kulak asıyorum. Ve öğreniyorumki, “bir kız/kadın olarak ölene kadar ailemin namusundan sorumluyum.”
Küçük aklımla hiçbir şeyi sorgulayamadığım için tek yapabildiğim şeyi yaparak, sorumluluklarım gereğince kendimi kısıtladıkça kısıtlıyorum. Bana denileni yapıyor ve hiçbir zaman, etrafıma çizilen çizginin ardını sorgulamıyorum. Çünkü namus hassas bir mesele bunuda tabii ki öğreniyorum. Ama büyüdükçe bir şeyleri yavaş yavaş garipsemeye başlıyorum. Bu namus bu kadar hassas bir meseleyse neden onu erkek kardeşlerimle aynı hevesle sırtlamıyorduk? Bu namus bu kadar hassas bir meseleyse neden bana kesinlikle yasak olan erkek kardeşlerime mübahtı? Bunları bir türlü anlayamıyorum. Tabii ki küçük aklıma namusun gerçekten ne demek olduğunu araştırmak bir türlü gelmiyordu, dolayısıyla namusun; bir toplum içinde ahlak kurallarına bağlılık, iffet, dürüstlük ve doğruluk anlamına geldiğini ve tüm bunların her insanın kendi sorumluluğu olduğunu uzun bir süre öğrenemedim.

Yani ben tek başıma bir insanın namusundan sorumlu olamazmışım. Bu başkaları adına sorumlu olabileceğim bir şey değilmiş. Ama yine de uzun bir süre “Herkes kendi namusuna sahip çıksın kardeşim!” diyemedim çünkü bunu söylemek dahi bazı kulaklara “Yapma dediğiniz her şeyi ben zaten yapıyorum.” olarak ulaşıyormuş.
(Ama şimdi diyebiliyorum. “Herkes kendi namusuna baksın kardeşim…” Ve şimdi öğreniyorum ki bir kadın için özgürlük belirli kavramlara karşılık gelmediğinide bilmekmiş…)

Yine yavaş yavaş büyüyorum ve belli bir yaştan sonra erkek kardeşlerimle televizyon karşısında paylaştığım koltuğu terk ediyor, anneme ev işlerinde yardım etmeye başlıyorum. Zamanla “yedek ev hanımı” oluyorum. Babadan oğula geçen her şey kuralını kadınlarda da koruyor ve ben anneden, kızına geçen sorumluluklarla ne yapacağımı bilemiyorum. Çünkü “ev işlerinden sorumlu hissediyorum” ama bundan sorumlu hissetmeyi hiç sevmiyorum.
Her işini kendisi yapabilecek insanlara anne olmak fikrini bir türlü kabul edemiyorum. Eğer anne olmak böyle bir şey ise ben zaten artık anne de olmak istemiyorum.
Aslında çok bir şey istemiyorum, ben sadece; kimsenin sorumsuzluğundan, sorumlu olmak istemiyorum.
Çok bir şey istemiyorum, ben sadece; “bir gün erkek olsanız, bir daha kadın olmak istemezsiniz” diyen erkeklere bu cümleyi kurdurtan kadınlardan olmak istemiyorum. Bu erkeklerin kendi sorumluluklarıyla baş başa kaldıklarını görmek istiyorum.
Çok bir şey istemiyorum, ben sadece; bir erkeğin bakımını reddetmenin beni olağan dışı bir varlık gibi göstermemesini istiyorum.
Ve ben çok bir şey istemiyorum, sadece; eğer mümkünse bir erkekle aynı zamana sahip olmayı istiyorum…

Büyümeye devam ediyorum ve bir meslek sahibi olmak için üniversiteye gidiyorum. Ve bir meslek sahibi olma motivasyonuma yine bana ait olmayan sorumluluklar bulaşıyor. Ben okurken bile sorumluyum bir şeylerden… “Sorumlu olduğum namusu o kadar güzel korumalıyım ki tıpkı benim gibi okuma ihtimali olan kızların yolunu kapatmamalıyım.” Çünkü şayet neyse o namusun karşılığı ona zeval gelirse başka kızların okumamasından dahi sorumlu olabilirim.

Yavaş yavaş büyüyorum ve iş hayatına giriyorum. Ataerkil düzenin kirli ellerinin en modern görünen yerlere dahi bulaştığıyla yüzleşiyorum. Zamanla iş hayatında var olabilmek, saygı görebilmek için bir erkek gibi davranmam gerektiğini fark ediyorum. Ama açıkçası bu konuda her zaman başarılı olamıyorum. Çünkü bir kadın olarak, kadın gibi davranmanın saygı görmek ve taktir edilmek için yeterli olduğunu görmek istiyorum. Bu isteğimin kısmen karşılandığını ama bunun çok fazla çaba gerektirdiğini ve bu çabanın kanımıza işleyen “sorumluluk alma” dürtümüz olduğunu itiraf etmeliyim. Tıpkı benim gibi hayatı boyunca sorumlu olmadıklarından, sorumlu hisseden kadınlarla burada da karşılaşıyorum. Hepimiz “tıpkı hayattaki gibi, işte de sorumlu olmadıklarımızdan sorumlu hissediyoruz. Sorumlu olmadığımız sorunları çözmeye çalışıyoruz. Sorumlu olmadığımız her işi yapıyoruz.” Bunu bilinçli olarak yapmıyoruz tabii ki, otomatik pilotta yapıveriyoruz. Hatta çoğu zaman bir erkek tarafından uyarılana kadar bunu yaptığımızı dahi fark edemiyoruz. Ve yine de hiç bir zaman o erkekler kadar taktir ve teşekkür toplayamıyoruz. Hatta o erkeklere hiçbir zaman, hiçbir konuda tercih edilmiyoruz. İş hayatında, kadın olmanın karşısına baya baya görünür şekilde yazılan naifliği, duygusallığı adı profesyonellik olan gerçeklikle erkeklerden daha iyi bir şekilde ustalıkla değiştirsekte “sistemin bir erkeğin duygularını yönetememisinden yine bir kadını sorumlu tuttuğunu” ve bunun cezasınıda yine hep kadına kestiğini çok acı bir şekilde öğreniyorum.

Şimdi ben bir kadın olarak tüm bunlara ve sayamadığım daha bir çok şeye “hayırdır” derken, bana ait olmayan sorumlulukları “reddederken” tabii ki “anlaşılması zor biri” gibi görüneceğim. Çünkü ben hiç kimseyle bana ait olmayan sorumlulukları üstlenmek noktasında anlaşamayacağım, anlaşmak istemeyeceğimde. Ve ben sırf cinsiyetime atanan sorumlulukları reddettiğim için hatta aynı sorumluluğu tekrar tekrar reddettiğim için çünkü tıpkı bir boomerang gibi her red, kabul edilene kadar bana dayatıldığı için ben tekrar tekrar sorunlu biri olacağım. Tabii ki bu yüzden sisteminde, aileminde istemediğim yüzleriyle karşılaşacağım, tabii ki sürekli kendimi açıklamaya çalışacağım. Ve kendimi açıkladıkça “yoldan çıkan”, “geçinmesi, anlaşılması zor” bir insan olmakla itham edileceğim. Ama günün sonunda ben artık, bana bir ithamda bulunanın kim olduğunu, bana neden böyle bir ithamda bulunduğunu, bu ithama karşılık gelip gelmediğimi değerlendirebiliyorum. Çünkü artık biliyorum; sorumlu olmadıklarımdan, sorumlu değilim.

Ama bu bilgiyi bilmem, bana ait olmayan sorumlulukları reddetmek noktasında her zaman tek başına yeterli olmadı, tüm bu “hayırları” söyleyebilmemi sağlayan şeylerden biri de kendi paramı kazanabilmek oldu. Çünkü kendi paranı kazanmak; tüm bu sorumluluklara siktiri çekmek demek. Çalışmak ve dolayısı ile para kazanmak insana sadece istediği şeyleri satın alma imkanı vermekle kalmıyor, istemediği sorumlulukları reddetme hakkınıda destekliyor.

Ama günün sonunda mesele hiçbir zaman sadece para olmadı.

Mesele, bana ait olmayan yükleri sırtımdan indirebilmekti.

Mesele, başkalarının seçimlerinden, duygularından, bakışlarından ve sorumluluklarından sorumlu olmadığımı öğrenebilmekti.

Ve şimdi artık biliyorum: Sorumlu olmadıklarımdan sorumlu değilim.

Hayat çok uzun bir yolculuk. Bu yolda hiçbir şey düz bir çizgide ilerlemiyor. Bazen düşüyorsun, bazen kalkıyorsun, bazen düşecek gibi oluyorsun, bazense kalkacak gibi oluyorsun. Ama eğer düştüysen her zaman aynı yere, aynı yerin üstüne düşmüyorsun. Veya eğer kalkıyorsan her zaman aynı yerden kalkmıyorsun.

Hayat bana hep şunu öğretti: Ne olursa olsun, bir gün düştüğün o yerden kalkıyorsun. Öyle ya da böyle kalkıyorsun. Bu bilgi, düştüğün yerde canının acımasına veya yara almana engel olmuyor ama kalkacağını bilerek acı çekmek de mümkün.
Tam ağladığın anda, en umutsuz olduğun anda iç sesin şefkatli bir tonla başını okşayıp “Burası kalıcı değil.” diye fısıldamaya başlıyor. Belki ağlamaya, umutsuz hissetmeye devam ediyorsun ama biliyorsun, oradan kalkacaksın. Ve bir gün düştüğün yerden kalkıp düz bir yolda yürümeye devam edeceksin ama sonra bu defa başka bir yerinin üstüne düşeceksin. Nerede duymuştum bilmiyorum ama şey diyordu: “Hayat düşüşlerle dolu bir yolculuk.”
Gerçekten de öyle…

Geçmişteki düşüşlerini düşün; sonsuzluğa uğurladığın o sevdiğinin kaybıyla yaşadığın düşüşünü düşün ya da sevdiğin biri tarafından ilk büyük hayal kırıklığına uğradığın düşüşü düşün ya da tüm sevdiklerinin sana aynı anda sırt çevirdiği düşüşünü düşün ya da ilk platonik aşkını düşün, o başkasını sevdiğinde yaşadığın düşüşü düşün, sevdiğin bir dostu, eşi, sevgiliyi kaybettiğindeki düşüşünü düşün, birini tanıyamamanın sana verdiği ilk zararı düşün, ilk işsizlik deneyimini düşün, ilk işini kaybettiğindeki düşüşünü düşün… Eğer yeterince düşündüysen, hatırladıysan hepsinin geçtiğini de hatırlamanı istiyorum.

Her düşüşten kalkılabilir. Yeter ki oranın kalkabileceğimiz bir yer olduğunu bilelim, hatırlayalım.

Hani az önce dedim ya geçmişteki düşüşlerini düşün diye, eğer yoksa ve şu an ilk düşüşünü yaşıyorsan, ilk kez her şeyin sonuna gelmiş gibi hissediyorsan, yapayalnız hissediyorsan, hevesini yitirdiğini düşünüyorsan, umutsuzsan bil ki şu an içinde olduğun durum kalıcı değil. Biliyorum, düştüğün yerden birinin karşına geçip “Burası kalıcı değil.” demesi gülünç geliyor ama gerçek bu; düştüğün yerde kalıcı değilsin.

Ben hayattaki bu sınanmaları, düşüşleri ‘sapana’ benzetiyorum. Evet, şu taş fırlatmaya yarayan, avcılıkta kullanılan lastikli sapana.
O sapan bizim hayatımız, bizse fırlatılmak üzere o yuvaya yerleştirilen taşız. Taşı ileriye fırlatmak için o sapanın lastiklerinin güçlü bir kuvvetle geriye doğru çekilmesi ve son sınırına kadar gerilmesi gerekir. Neredeyse lastik koparacak kadar geriye doğru çekilmesi gerekiyor.
Çünkü o lastik ne kadar gerilirse, o taş o kadar ileriye, o kadar hedefe doğru gidebilir.
İşte biz de ulaşmak istediğimiz yerlere varana kadar, hedefi tutturana kadar o lastik gibi geriliyoruz, sınırlarımız zorlanıyor, kopacak raddeye geliyoruz.

Böyle söyleyince daha iyi anlaşılıyor: Her düşüş hayatımızın bir sonraki aşamasına hizmet ediyor.

Yani ben şunu demek istiyorum; düştüğün yeri benimseme. Orayı sana ait bir yer sanma. Kendini oraya gömme. Ve en önemlisi, düşüşlerini başkalarının kalkışlarıyla kıyaslama. İşte bu seni gerçekten düştüğün yere gömebilecek bir şey.

“Düşüşlerini başkalarının kalkışlarıyla kıyaslama” derken şunu kastediyorum.
Mesela diyelim ki sen şu an üniversiteden mezun oldun ve işsizsin, iş arıyorsun ve bulamıyorsun. Paraya ihtiyacın var, sana destek olan kimse yok, ailenden baskı görüyorsun. Şimdi haliyle düştüğünü hissedeceğin bir yerdesin. Eğer sen düştüğün yerde “aaa ben iş bulamıyorum ama bak Ayşe, Fatma, Ahmet bulmuş, çalışıyorlar.” dersen, bir müddet sonra “Ben şanssızım, sorun bende, hiçbir zaman iş bulamayacağım.” diye diye düştüğün yeri derinleştirirsin ve kalkışını zorlaştırırsın. Çünkü bir kıyaslama yapabileceğin bir yerde değilsin. Sen nereden biliyorsun ki Ayşe’nin de aynı süreçten geçmediğini, Ayşe’nin de bir gün düşmeyeceğini? Yani birinin kalktığı yerle kendinin düştüğü noktayı kıyaslayarak “Benim yerim düştüğüm yer.” inancına kapılmamalısın.

Ya da diyelim ki sağlıklı bir ilişki yaşayan bir çift gördün. Birbirlerini seviyorlar, sahipleniyorlar. Sen de daha yeni bir ilişkiden çıkmışsın. Kötü deneyimler yaşamışsın. Dipte hissettiğin, düştüğün bir yerdesin. Onlara bakıyorsun ve diyorsun ki “Ben de hep yanlış insanları seçiyorum.” ya da “Ben ilişki yaşamaya uygun biri değilim”, “Beni neden kimse böyle sevmedi, sahiplenmedi?” diyorsun. Ve yine düştüğün yeri derinleştiriyorsun.
Sen yine onların kaç düşüşten sonra doğruyu yakaladığını bilmiyorsun ki. Şu an onların yaşadıklarının kalıcı olup olmayacağını bilmiyorsun ki… Ama bu kıyaslamayı yaparak düştüğün yeri derinleştiriyorsun…

Bunları şuradan biliyorum: Bazı şeylere karşı hevesimi kaybettiğim bir dönemden geçiyorum. Ve her ne kadar düştüğüm yerden daha iyi bir şekilde kalkacağımı bilsem de şu an düşmüş hissediyorum, canımın acıdığı yerler var. İster istemez bu düştüğüm yeri, hevessizliğimi, umutsuzluğumu sahiplenirken buluyorum kendimi.

Diyorum ya bu yerin kalıcı olmadığını biliyorum. Geçecek, yerimi bulacağım ama şu an bulunduğum yerdeyim ve biraz zorlanıyorum. O zorluğa alan açıyorum. O hevessizliği yaşıyorum. Ama sonra az önce size tavsiye ettiğim gibi önüme tüm düşüşlerimi koyuyorum ve her düşüşte daha yükseğe kalkabildiğimi görüyorum. Bir sonraki düşüşümde canımın daha çok acıtacak kadar yükseğe kalkabildiğimi görüyorum.

Yani belki de mesele hiç düşmemek değil.
Belki de mesele… her seferinde daha yükseğe kalkabilmek.

O yüzden…

Düştüğün yeri benimseme.

Çünkü orası ait olduğun yer değil. Orası, kalırsan kaybolacağın yer.

Peki insan düştüğü yerden nasıl kalkar?

Hayatta bir konuda düşüş yaşadığımızda aslında hayatımızdaki her alanda düşüş yaşanmıyor. Bunu gerçekçi bir gözle görmeliyiz.
Ve bu yüzden ayakta kalan yanlarımızdan destek almalıyız.

Mesela…

İş hayatında düştüğün bir dönemdesindir ama hâlâ sevdiğin bir arkadaşın vardır.
Onunla yaptığın bir sohbet, sandığından daha çok tutar seni hayatta.

Ya da bir ilişkin bitmiştir, kalbin kırılmıştır ama hâlâ üretebiliyorsundur.
Bir şeyler yazabiliyorsundur, çizebiliyorsundur, çalışabiliyorsundur.
Orası… hâlâ ayaktadır.

Belki ailenden yana yaralısındır ama kendi kendine iyi bakabiliyorsundur.
Kendi kendini ayakta tutabiliyorsundur.

Ya da hiçbir şey yapmak istemediğin bir dönemdesindir ama yine de her sabah uyanıyorsundur.
Bu bile… sandığından daha büyük bir güçtür.

Çünkü insan, tamamen yıkılmaz.

Bir yeri çöker…
ama bir yeri mutlaka ayakta kalır.

İşte o ayakta kalan yer,
seni yeniden toparlayacak olan yer.

O yüzden…

Her şeyin yıkıldığını düşündüğün anlarda bile kendine şunu sor:

“Bende hâlâ ne ayakta?”

Ve oradan tutun.

Çünkü bazen insanı hayatta tutan şey,
en güçlü olduğu yeri değil…
yıkılmamış olan son yeridir.

.

Bu zamana kadar neler istiyordum ne kadarını başardım diye sorgulamayacağım.

Çünkü ben bir insanım. Bir başarı makinesi değilim.

27 yaşıma buna ikna olarak giriyorum. Ya da buna ikna olmaya çalışıyorum.

Şöyle bir bakıyorumda hayata karşı tuttuğum veresiye defterinde hiç boş sayfa kalmamış.

İlk sayfada mutluluk yazıyor.

Ama ben mutluluğu koşullandıran biriyim.

Hep öteleyen, ondan korkan, mutluluğa büyük bir beklenti atfeden biriyim.

Bu yüzden mutluluğun içine girmektense genelde kendimi hep mutluluğun etrafında dolaşırken buluyorum.

Aslında ona çok yakınken dahi onu hissedemiyorum, içine giremiyorum.

Çünkü artık biliyorum ki mutluluk cesaret ister.

Peki, ben?

Ben cesaretsiz biri miyim?

Ne beni mutlu eder?

O hep arzuladığım ‘mutlu ben’ nelerden mutlu olur?
Biliyor muyum?
Biliyorum.

Mutluluk, hareket ister.

Eylem gerektirir.

Gerekeni, gerektiği zamanda yapmayı gerektirir.

Şimdiyi ister mutluluk.

Hemen bugün sahibini bulmak ister.

Tüm hayatım boyunca uğruna uğraştığım her şeye rağmen şimdi, burada anlıyorum ki ben başarılı, mükemmel, harika, tamamlanmış biri olmak istemiyorum ben mutlu olmak istiyorum.

Ben memnun olduğum bir hayatın içinde olmak istiyorum.

Ya da memnun olduğum bir hayat yaratmak istiyorum.

Şimdi etrafında dönüp durduğum ama içine dalmaya cesaret edemediğim o mutlulukların içinde kaybolmak istiyorum.

Bu mümkün mü?

Bilmiyorum.
Mutlulukla arama bu derin uçurumu kim koydu?

Suçu sahibine iade ettikten sonra değişim sorumluluğunu üstleneceğim, söz. Ama buraya bu uçurumu kim koydu?

Bu mesafeyi kapatamaz mıyım?

Mutluluğa giden bir yol inşa edemez miyim?

Sahip olduklarım için mutlu ve minnettarım.

Ama ben henüz sahip olmadıklarımın yasını tutuyorum.

Sahip olmadıklarım, sahip olduklarımı gölgede bırakıyor.

Ufak bir yer değişikliği yapmak istiyorum.

Bugün sahip olduklarımı hatırlayarak, mutluluklarımı anımsayarak ve onlara yer açarak yaşayacağım. En azından bugün…

Mutluluğu bir ödül gibi görüyorum, önce kazanılması gereken, sonra hak edilen bir şey gibi.

Ama belki de mutluluk bazen sadece bir durup nefes almaktır. Bir kahve kokusudur. Bir sabah sessizliğidir. Bir dostla göz göze gelmektir. Bir dosluğun varlığını hissetmektir. Öğrenmeyi hep ertelediğin o bisikleti sürmeyi öğrenmektir. Ertelememektir belkide…

Ben mutluluğu gözümde çok büyütmüşüm.

Benim küçük şeylere ihtiyacım var.

Küçücük şeylere…

Ve evet, mutluluğu hissetmek cesaret ister. Çünkü alışmadığın bir duyguya kendini bırakmak zor olur.

Aile, çatısı sağlam ama duvarları çatlamış eski bir evdir. Çatısı sağlam dediysem gerçekten çatısını kastettim. Yoksa manevi çatısı çoktan göçüp gitmişti. Bu manevi çatı çöktüğü zaman o evde yaşayan kimseler birbirine değmeden yaşamaya çalışır. Aynı evin içinde herkes köşe kapmaca oynamaya başlar. Tıpkı bu evde (ailede) olduğu gibi…

Bu ev üç oda, bir salon ve mutfaktan oluşuyordu. Ha bir de sadece kapının önünü açılan bir balkonu vardı. Salon evin merkezi konumunda bulunan, sınır tanımaz biriydi. Her sese kulak kabartan, tıpkı o deyimdeki gibi “yerin” değil evin kulağıydı. Sürekli itaat bekleyen, otorite kurmaya çalışan saygısız biriydi. Esasında çok yetenekli biriydi tek bir hareketi ile herkesi aynı anda rahatsız edebilirdi. Ve bunu bir güç olarak görürdü. Çünkü bu ev onundu.

Odalardan biri yetişkin yatak odasıydı, burası evin en sessiz yeriydi ama bazen tüm odaları hayrete düşürecek bir mahşer alanına dönüşebiliyordu. Burası evin yarasıydı, mutsuzluğuydu, çatısının göçmeye başladığı yerdi. Rutubetliydi bu oda, ondandı her şey.

Odalardan ikincisi ilk çocuğundu. Burası evin en şımarık odasıydı. En sevilen, en çok değer gören, rutubetten en uzak kalan odaydı. Duvarlardaki toz pembeliği her defasında bu odanın bu eve ait olmadığı hissini uyandırıyordu.
Bu odanın, tüm eve bir etkisi vardı. Farkındaydı ama umrunda değildi. Toz pembe duvarlar başını döndürüyordu.

Odalardan üçüncüsü, ikinci çocuğundu. Burası evin en farkındalığı yüksek odasıydı. Bu kapıyı açtığınız zaman farklı bir dünyaya giriş yaptığınızı hissedersiniz. İçinizi mayhoş bir hüzün kaplar. Bu oda da rutubet yoktur ama rutubetten en çok etkilenen odadır. Bu odanın kapısında bir tabela var üzerinde “Ev sizin ama oda benim!” yazıyor.

Her evin kendine has bir kokusu vardır. Ve bu evlerde bu kokuyu bastırabilen tek koku, mutfaktan yükselen yemek kokularıdır. Bu mutfakta gün aşırı lezzetli yemekler pişsede, bu evin kokusunu bastırmaya yetmiyordu. Çünkü bu mutfak evin en yaralı, en takdir görmeyen, teşekkür edilmeyen, eline sağlık denilmeyen, özür dilenmeyen yanıydı. Bu yüzden burada her şey mecburiyetle yapılır. Ve mecburiyetle yapılan hiçbir şey amacına ulaşmaz. Bu mutfak doyurmuyor ve evin rutubetini bastırmıyordu.

Mutfağın içinden dünya ile ev arasındaki o küçük, kısacık köprüye geçiyoruz; balkon. Burada bir yaşam alanı bulamazsınız, çünkü bu evde herkes toplu alanlardan kaçınır. Herkes kendi köşeciğinde yaşar. Burası ancak evde kimsenin olmadığı anlar kollanılarak gelinen bir limandır.

Ve son olarak banyo. Bu banyo giderinden en çok su mu akmıştır? Gözyaşımı? bilmiyorum. Tıpkı sabırla tamir edileceği günü bekleyen banyo musluğu gibi sabırla acısının dinmesini bekleyen herkesin, gözyaşları su giderinde yolunu bulmuştur. Burası tıpkı bir terapistin koltuğu, seni anlayan bir dostun omzu gibi…Yargılamayan, anlayan ve acılara müsade eden bir oda. Buraya girdiğiniz zaman, kapıyı kapatıp, sırtınızı kapıya yaslayıp ağlamak isteyebilirsiniz. Hatta ağlarsınız. Çünkü burada göz yaşlarının sesini duyarsınız. Size fısıldarlar “Ey insanoğlu, seni tekrar tekrar aynı yerden yaralayan her şeye ve herkese başka bir açıdan bak.” derler. Yani der ki; bu ev sana alman gerekeni vermiyorsa, sende vermen gerekeni vermeyebilirsin.

Subscribe now